Terug naar de Zee.
Dit jaar geen vakantie. De in februari bestelde KLM-tickets naar Jakarta worden terugbetaald, ooit. Het reisplan was om via Jakarta snel door te vliegen naar Yogjakarta. Met de trein, veerboot en bus vervolgens naar Bali met tenslotte een terugvlucht naar Nederland vanaf Denpasar. Het mocht niet zo zijn.
31 juli: het is 7 uur en in de ochtendstilte hoor ik van ver het gezang van de azan (أَذَان of het ochtendgebed) op mij toe zweven; het lijkt of ik op vakantie ben in Azië. De islamitische gemeenschap mag in verband met COVID-19 in de open lucht het begin van het offerfeest vieren met gebed. Gezellig.
Nederland heeft ongeveer hetzelfde weertype als Bali en dus ga ik uitgerekend vandaag met de trein naar Kijkduin en mijn trouwe viervoeter Payka gaat mee. Verstandig? Mmm, altijd maar verstandig zijn brengt je ook op weinig plaatsen op de wereld.
10:09: in de trein vanaf Venlo, overstap in Eindhoven. In de coupé zit ik met Payka, links van mij aan de andere kant van het gangpad een jonge vrouw, daarachter een Belgische vrouw van eind 50 schat ik in, voor mij een oudere dame, en links voor drie jonge meiden uit Tegelen die de telefoonnummers uitwisselen van een goed adres in Tegelen; een mevrouw die uitstekend je bikinilijn kan onderhouden. Ik hoor het allemaal aan , er ontstaat een geanimeerd gesprek tussen ons zessen over beharing, de Dolle Mina's van de jaren 70 die trots waren op hun lichaamsbeharing en met de Belgische dame heb ik een korte gedachtewisseling over het Katholicisme (luister maar in het filmpje).
Buslijn 24 naar Kijkduin, een "sentimental journey". De bus breng ons door het centrum langs het Binnenhof en de Gevangenpoort en via de statige wijken aan de noordzijde van de Laan van Meerdervoort (de scheidslijn tussen "Hagenaars" en "Hagenezen") naar Kijkduin. Onderweg, ter hoogte waar ooit de fameuze Houtrusthallen stonden (eerste overdekte kunstijsbaan in Nederland en tot een paar jaar geleden de jaarlijkse Pasar Malam) stopt de bus en worden we verzocht deze te verlaten omdat de airco niet meer werkt. We wachten buiten bij de snel oplopende temperatuur en na een kwartier komt er een overvolle bus aan waar we ons in wurmen. Payka gedraagt zich tot dusver voorbeeldig en krijgt veel aandacht van de medepassagiers. Naarmate we dichter bij Kijkduin komen zien we steeds meer voetgangers die bepakt en bezakt met klaptafeltjes, opvouwbare (uitvouwbare eigenlijk want in dit stadium zijn ze nog ingeklapt) stoeltjes, kleurige strandballen, parasols, windschermen, koelboxen, opgewonden huppelende kinderen, bolderkarren en bezweette ouders richting het lonkende strand en zee lopen. De parkeerplaatsen raken steeds verder vol.
12:45: eindhalte Kijkduin. Max en Jolanda, die we nog kennen van onze middelbare schooltijd in Den Haag, hebben een appartement direct aan het strand; hoe gelukkig kun je zijn! Vanaf de 6e verdieping is er een goed uitzicht over het strand en kunnen we Hoek van Holland links en ook rechts Scheveningen zien liggen. Maud is inmiddels ook gearriveerd, even bijpraten, een lunch zoals alleen indo's dat kunnen maken (de gehele eetbare voorraad komt op tafel) en dan het plan voor de dag doornemen. Ik had al gereserveerd bij een strandtent op het gedeelte van het strand waar honden niet los mogen lopen en ik nam aan dat honden daar wel aangelijnd mochten komen; aannamefoutje dus! Ik annuleer en bel met een andere strandtent direct grenzend aan het hondenstrand en wat denk je: "geen plaats meer, alles vol"! Max biedt aan om tegen 6 uur eten te laten brengen; goed plan!
Ik loop met Payka zo'n 20 minuten naar het hondenstrand, Kijkduin afslag 2. Opvallend toch hoe bijna iedereen op het druk bezette strand ruim afstand van elkaar houdt. Met Payka de zee in en genieten! Dolle pret! Terug naar Max en Jolanda waar inmiddels ook Sacha er bij gekomen is en we verorberen de meer dan uitstekend verzorgde en bezorgde Indische gerechten, werkelijk een pluim waard! "Afrekenen?" vraag ik; "hoe durf je het te vragen" antwoordt Max. "Volgende keer ben ik aan de beurt" spreken we af.
Sacha en Maud brengen Payka en mij naar Den Haag Centraal, ik koop een lekker koele Heineken, Payka krijgt wat water en brokjes en ik zie dat de trein naar Eindhoven 10 minuten vertraging heeft. Donkere wolken pakken zich samen in mij bovenkamer; in Eindhoven heb je namelijk maar een paar minuten om de aansluiting met de Intercity naar Venlo te nemen en ja hoor: bij aankomst is de trein weg. Het gevoelsmatig lange wachten van 49 minuten op het "boemeltje" naar Venlo begint, die ook nog eens een paar minuten vertraging heeft. Bij aankomst blijkt de laatste bus richting Belfeld zes minuten geleden vertrokken te zijn; het is warm in Venlo; het is 23:37...
"Taxi!". Ik vraag of ik naar Belfeld kan maar de twee taxichauffeurs wijzen op de hond en laten weten dat dat niet mag. Van wie niet wordt me niet duidelijk. "Ga jij maar naar die jongens bij die postkantoor, missjgien die wel". Ik steek over, onderhandel kort en voor 50 Euro wordt ik in een 6persoonsbusje met Payka helemaal achterin naar Belfeld gebracht. "Pinnen" vraag ik. "Nee, nee, isj kapot". Ik overhandig het geld, stap uit, neem binnen een biertje en Payka een fikse bak water en rol mijn bed in. Al met al een geslaagde dag met de gebruikelijk perikelen die bij een verre vakantie horen. Het enige wat er aan ontbrak was een bezoekje aan het ziekenhuis of een arts; ik kom er dit jaar dus goed van af...
Zie het filmpje op YouTube (geluid aanzetten) https://youtu.be/f1XDobSXC78
Reacties
Een reactie posten