Doorgaan naar hoofdcontent
Afbeelding


20040922 Philippe Starck in Londen

Een meer dan goede bekende van mij is binnenhuisarchitect (een zeer goede overigens, maar dat even terzijde) en werd ooit geïnspireerd door Philippe Starck. Starck is Fransman en een briljant ontwerper van interieurs en gebruiksvoorwerpen, althans volgens mijn goede vriend. Met mijn Dodge Larami 5,7 liter, 400PK en 8 cilinder pick-up dus op weg naar het ***** St. Martins Lane hotel in Londen. Nadat ik met veel manoeuvrekunst de auto parkeer in de ondergrondse garage gaan we naar binnen. Het hotel is een explosie, een uitbraaksel van Starck’s creatieve brein; alles maar dan ook werkelijk álles draagt het signatuur van deze opmerkelijke Fransman.

Bij de kamer aangekomen en deze bekeken hebbend, waarbij ik af en toe de tranen van geluk uit de ogen van mijn goede vriend moet wegvegen, vraag ik waar mijn kamer is. “Heb je niet, we slapen samen op deze kamer.” Navraag leert mij dat de prijs voor een overnachting nogal aan de prijzige kant is, zo’n slordige 450 Euro. Bloody Shocking! Ik inspecteer de ruimte en inderdaad; álles is door Starck ontworpen en tegen betaling kun je dan ook van alles uit de kamer meenemen. Een korte compilatie uit een lange lijst:

Bathrobe £158, ofwel € 190
Cloth Hanger € 19
Small Bottle Body Scrub € 22

We besluiten niks mee te nemen en mijn goede vriend wijst mij enthousiast op de kenmerkende bedlampjes boven het bed als ware het heilige relikwieën van een verloren gewaande verbazingwekkende cultuur. Ik bekijk het linker bedlampje en zie dat het inderdaad iets bijzonders is; het lampje hangt er als een bezopen carnavalsvierder bij; er is een schroefje los... en dat voor € 450 per nacht!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

20091130 Levensgevaarlijk: golfen! "Zullen we er eens een paar dagen tussen uitgaan? Lekker naar een warm eiland of zo?". Samen met een goede vriend en succesvol binnenhuisarchitect in Venlo en een "gewone" architect vliegen we naar Gran Canaria. De kleine Volkswagen Polo die we bij aankomst gehuurd hebben brengt ons naar een pittoresk dorpje waar we in een landhuis overnachten. De krakende houten vloeren onder je voeten zijn getuigenissen van een lang verleden. De eerst dag maar eens het eiland verkennen. Van de oostkust via het midden naar het westen om daar aan een strand van keien wat te zonnebaden, van het uitzicht te genieten (zie foto hieronder aan de pagina) en vooral paella te eten. Paella! Eigenlijk zou het Spaanse volk postuum een Nobelprijs moeten krijgen voor wat ze de mensheid gebracht hebben; een culinair feestje van exploderende smaken... Na een paar dagen heb je in vogelvlucht het eiland wel gezien en we besluiten een balletje te ga...
3 reacties
Meer lezen

20050206 Fruit in Azië

6 februari 2005. Het is over de dertig graden, In het stoffige en gortdroge Bandung slenteren we vanuit het centrum de buitenwijken, de kampongs, in. Weg van het rumoer en de drukte komen we in een met stilte omhulde omgeving. Eigenlijk ook wel te begrijpen; want wie gaat nou om 12 uur in de middag, als de zon haar hoogste stand heeft ingenomen, de straat op. Heet, droog, stoffig. In hangmatten, op matjes, half onderuit gezakt in stoelen en opgevouwen in betjaks vermijden de inwoners de onbarmhartige zon, de koperen ploert. Wij slenteren als onervaren maar stoere toeristen langzaam verder. Het ophalen van het afval is in Indonesië anders geregeld dan in Nederland. We slaan de bocht om en belanden in een nauw zijstraatje. Het lijkt alsof iemand een afvalemmer in de brandende zon heeft neergezet met huisafval en vergeten heeft het deksel te sluiten. Als we verder lopen wordt de licht misselijk makende geur alsmaar sterker en slaat deze om in een stank waarbij je geen controle meer ...
2 reacties
Meer lezen

Terug naar de Zee

Terug naar de Zee. Dit jaar geen vakantie. De in februari bestelde KLM-tickets naar Jakarta worden terugbetaald, ooit. Het reisplan was om via Jakarta snel door te vliegen naar Yogjakarta. Met de trein, veerboot en bus vervolgens naar Bali met tenslotte een terugvlucht naar Nederland vanaf Denpasar. Het mocht niet zo zijn. 31 juli: het is 7 uur en in de ochten dstilte hoor ik van ver h et gezang van de azan ( أَذَان of het ochtendgebed) op mij toe zweven ; het lijkt of ik op vakantie ben in Azië. De islamitische gemeenschap mag in verband met COVID-19 in de open lucht het begin van het offerfeest vieren met gebed. Gezellig. Nederland heeft ongeveer hetzelfde weertype als Bali en dus ga ik uitgerekend vandaag met de trein naar Kijkduin en mijn trouwe viervoeter Payka gaat mee. Verstandig? Mmm, altijd maar verstandig zijn brengt je ook op weinig plaatsen op de wereld.  10:09: in de trein vanaf Venlo, overstap in Eindhoven. In de coupé zit ik met Payka, links van mij aan de and...
Een reactie posten
Meer lezen