6 februari 2005.
Het is over de dertig graden, In het stoffige en gortdroge Bandung slenteren we vanuit het centrum de buitenwijken, de kampongs, in. Weg van het rumoer en de drukte komen we in een met stilte omhulde omgeving. Eigenlijk ook wel te begrijpen; want wie gaat nou om 12 uur in de middag, als de zon haar hoogste stand heeft ingenomen, de straat op. Heet, droog, stoffig. In hangmatten, op matjes, half onderuit gezakt in stoelen en opgevouwen in betjaks vermijden de inwoners de onbarmhartige zon, de koperen ploert. Wij slenteren als onervaren maar stoere toeristen langzaam verder.
Het ophalen van het afval is in Indonesië anders geregeld dan in Nederland. We slaan de bocht om en belanden in een nauw zijstraatje. Het lijkt alsof iemand een afvalemmer in de brandende zon heeft neergezet met huisafval en vergeten heeft het deksel te sluiten. Als we verder lopen wordt de licht misselijk makende geur alsmaar sterker en slaat deze om in een stank waarbij je geen controle meer lijkt te hebben over je maag; lichte braakneigingen wellen op. We stoppen naast een enorme berg groene vruchten met stekels; de beruchte en alom gehate en geliefde Duran! In bussen, treinen, vliegtuigen en hotels is het verboden deze "superstinker " mee te nemen vanwege de penetrante geur van een openstaande vuilnisbak in de brandende zon.
We vragen aan de langzaam wakker wordende eigenaar of we er één kunnen kopen en ter plekke mogen nuttigen. Binnen is het aangenaam koel en er wordt Durian geopend; met een maag die nog steeds licht samentrekt neem ik mijn eerste hap van deze bizarre vrucht. Spreuken, termen, beelden, emoticons en ellenlange teksten zijn niet in staat de smaak te beschrijven! Het is werkelijk onbegrijpelijk dat fruit dat zo stinkt zo hemels van smaak kan zijn. Ik ben voor de rest van mijn leven verslingerd geraakt aan deze smaak.
Mocht je ooit in Azië ergens slenterend over stoffige onverharde straatjes wandelen en plotseling de geur van een afvalberg bij 30 graden ruiken, keer dan niet om maar loop door en durf het aan om dé smaaksensatie van je leven te ondergaan! De Durian!
Het is over de dertig graden, In het stoffige en gortdroge Bandung slenteren we vanuit het centrum de buitenwijken, de kampongs, in. Weg van het rumoer en de drukte komen we in een met stilte omhulde omgeving. Eigenlijk ook wel te begrijpen; want wie gaat nou om 12 uur in de middag, als de zon haar hoogste stand heeft ingenomen, de straat op. Heet, droog, stoffig. In hangmatten, op matjes, half onderuit gezakt in stoelen en opgevouwen in betjaks vermijden de inwoners de onbarmhartige zon, de koperen ploert. Wij slenteren als onervaren maar stoere toeristen langzaam verder.
Het ophalen van het afval is in Indonesië anders geregeld dan in Nederland. We slaan de bocht om en belanden in een nauw zijstraatje. Het lijkt alsof iemand een afvalemmer in de brandende zon heeft neergezet met huisafval en vergeten heeft het deksel te sluiten. Als we verder lopen wordt de licht misselijk makende geur alsmaar sterker en slaat deze om in een stank waarbij je geen controle meer lijkt te hebben over je maag; lichte braakneigingen wellen op. We stoppen naast een enorme berg groene vruchten met stekels; de beruchte en alom gehate en geliefde Duran! In bussen, treinen, vliegtuigen en hotels is het verboden deze "superstinker " mee te nemen vanwege de penetrante geur van een openstaande vuilnisbak in de brandende zon.
We vragen aan de langzaam wakker wordende eigenaar of we er één kunnen kopen en ter plekke mogen nuttigen. Binnen is het aangenaam koel en er wordt Durian geopend; met een maag die nog steeds licht samentrekt neem ik mijn eerste hap van deze bizarre vrucht. Spreuken, termen, beelden, emoticons en ellenlange teksten zijn niet in staat de smaak te beschrijven! Het is werkelijk onbegrijpelijk dat fruit dat zo stinkt zo hemels van smaak kan zijn. Ik ben voor de rest van mijn leven verslingerd geraakt aan deze smaak.
Mocht je ooit in Azië ergens slenterend over stoffige onverharde straatjes wandelen en plotseling de geur van een afvalberg bij 30 graden ruiken, keer dan niet om maar loop door en durf het aan om dé smaaksensatie van je leven te ondergaan! De Durian!

smerig
BeantwoordenVerwijderen😋 lekker!
BeantwoordenVerwijderen