20100309 Lachen in het ziekenhuis
Mijn eerste ervaring met een
ziekenhuis in Azië was in Bandung Indonesië, in de jaren 80. Ik had een fikse
oorontsteking opgelopen en de eigenaar van de woning waar we een paar weken
woonden had ons geadviseerd naar het ziekenhuis om de hoek te gaan. Er zijn in
Azië zowel Islamistische als Katholieke ziekenhuizen en dit was een Islamistische
versie. Nadat de behandelend arts met een puntig voorwerp een paar keer pittig
op mijn trommelvlies trommelde verliet ik onder helse pijn en christelijke
verwensingen roepend de behandelkamer.
Ik heb de afgelopen decennia regelmatig
zelf of met medereizigers Aziatische ziekenhuizen bezocht; in deze blog zullen
er nog een paar volgen. Neem één tip van mij ter harte; leer in de lokale taal
te vermelden dat je absoluut naar een christelijk ziekenhuis wilt. Veel artsen
in deze ziekenhuizen hebben in West Europa gestudeerd. Mijn waarneming is,
zonder verder een oordeel uit te spreken, dat het voor mij althans effectiever
is om vooral niet naar een moslim ziekenhuis te gaan. Nog beter is het om naar
een particulier medisch centrum te gaan. Je betaalt dan wel iets meer, maar het
is de moeite waard!
Zo bezochten we in Ho Chi Minh
City een Frans medisch centrum omdat ik al een paar dagen last had van
ontstoken ogen, waarschijnlijk veroorzaakt door de niet al te schone atmosfeer.
De verzorging was perfect, de medicijnen spotgoedkoop en de sfeer uitstekend.
Het was zo goed dat we onze vreugde niet op konden, je ziet ons dan ook
uitbundig lachen en mijn zus Maud heeft het nog maar nét droog kunnen houden…
Leedvermaak🤣
BeantwoordenVerwijderen