Doorgaan naar hoofdcontent


20130301 Naakte man in Cambodja

Eén van de leukste bezigheden op vakantie is om naar de buitenrand van de bewoonde wereld te gaan. Weg van het drukke centrum en van de toeristische attracties die bijna overal op elkaar beginnen te lijken waardoor je niet meer weet in welk land je bent. Authentiek, maar dan anno nu, dat vindt je als je in de buitenste schil van een stad bent, zonder Engelstalige teksten en schreeuwerige billboards.

Het bestellen van een eenvoudige lunch wordt dan ook een uitdaging, een avontuur. Áls er al een menukaart is, dan is deze meestal zonder de prachtige of soms ook wazige kleurige foto’s die we gewend zijn uit de toeristische gebieden. Die foto’s weerspiegelen trouwens meestal niet hetgeen je vervolgens op je bord krijgt, maar daarover meer bij een andere foto.

Het is midden op de dag, de temperatuur is inmiddels opgelopen tot boven de 35 graden en verstandig als we zijn besluiten we het heetst van de dag in de schaduw door te brengen. Een klein restaurantje op de hoek met airco nodigt ons uit. We bestellen iets op goed geluk, drinken een koel biertje en met de camera op tafel wachten we af wat we te eten krijgen.

Mijn geoefend oog ziet links in de ooghoek op straat iets opvallends voorbij lopen; een naakte man! Ik grijp mijn camera en net voor hij uit mijn beeld verdwijnt krijg ik hem te pakken! Nou ben ik niet van de herenliefde, maar ik moet zeggen; een mooi en stevig mannetje!

We eten de lunch die absoluut niet tegenvalt, slenteren een stukje door en raken enigszins verdwaald. Dat verdwalen is ook het uiteindelijk doel; zo ver mogelijk doorlopen tot je niet meer weet waar je bent en dan maar terug zien te komen; meestal met een taxi of bus en soms door gewoon te liften. Lukt altijd!

We krijgen en taxi tuk-tuk te pakken en laten ons naar het hotel terugbrengen. Slim als we zijn hebben we natuurlijk altijd een kaartje van het hotel bij ons! We laten de foto zien aan de chauffeur en vragen hem of hij de man kent. Met flarden Engels begrijpen we dat de wandelaar een inwoner van het dorpje is. Het is een verwarde man, die vanaf zijn geboorte een hekel heeft aan de warmte. Bij extreem heet weer trekt hij al zijn kleren uit en wandelt dan trots en vrij van enige vorm van beklemming door het dorp; ik kan me er wel iets bij voorstellen…

Reacties

Populaire posts van deze blog

20091130 Levensgevaarlijk: golfen! "Zullen we er eens een paar dagen tussen uitgaan? Lekker naar een warm eiland of zo?". Samen met een goede vriend en succesvol binnenhuisarchitect in Venlo en een "gewone" architect vliegen we naar Gran Canaria. De kleine Volkswagen Polo die we bij aankomst gehuurd hebben brengt ons naar een pittoresk dorpje waar we in een landhuis overnachten. De krakende houten vloeren onder je voeten zijn getuigenissen van een lang verleden. De eerst dag maar eens het eiland verkennen. Van de oostkust via het midden naar het westen om daar aan een strand van keien wat te zonnebaden, van het uitzicht te genieten (zie foto hieronder aan de pagina) en vooral paella te eten. Paella! Eigenlijk zou het Spaanse volk postuum een Nobelprijs moeten krijgen voor wat ze de mensheid gebracht hebben; een culinair feestje van exploderende smaken... Na een paar dagen heb je in vogelvlucht het eiland wel gezien en we besluiten een balletje te ga...

20050206 Fruit in Azië

6 februari 2005. Het is over de dertig graden, In het stoffige en gortdroge Bandung slenteren we vanuit het centrum de buitenwijken, de kampongs, in. Weg van het rumoer en de drukte komen we in een met stilte omhulde omgeving. Eigenlijk ook wel te begrijpen; want wie gaat nou om 12 uur in de middag, als de zon haar hoogste stand heeft ingenomen, de straat op. Heet, droog, stoffig. In hangmatten, op matjes, half onderuit gezakt in stoelen en opgevouwen in betjaks vermijden de inwoners de onbarmhartige zon, de koperen ploert. Wij slenteren als onervaren maar stoere toeristen langzaam verder. Het ophalen van het afval is in Indonesië anders geregeld dan in Nederland. We slaan de bocht om en belanden in een nauw zijstraatje. Het lijkt alsof iemand een afvalemmer in de brandende zon heeft neergezet met huisafval en vergeten heeft het deksel te sluiten. Als we verder lopen wordt de licht misselijk makende geur alsmaar sterker en slaat deze om in een stank waarbij je geen controle meer ...

Terug naar de Zee

Terug naar de Zee. Dit jaar geen vakantie. De in februari bestelde KLM-tickets naar Jakarta worden terugbetaald, ooit. Het reisplan was om via Jakarta snel door te vliegen naar Yogjakarta. Met de trein, veerboot en bus vervolgens naar Bali met tenslotte een terugvlucht naar Nederland vanaf Denpasar. Het mocht niet zo zijn. 31 juli: het is 7 uur en in de ochten dstilte hoor ik van ver h et gezang van de azan ( أَذَان of het ochtendgebed) op mij toe zweven ; het lijkt of ik op vakantie ben in Azië. De islamitische gemeenschap mag in verband met COVID-19 in de open lucht het begin van het offerfeest vieren met gebed. Gezellig. Nederland heeft ongeveer hetzelfde weertype als Bali en dus ga ik uitgerekend vandaag met de trein naar Kijkduin en mijn trouwe viervoeter Payka gaat mee. Verstandig? Mmm, altijd maar verstandig zijn brengt je ook op weinig plaatsen op de wereld.  10:09: in de trein vanaf Venlo, overstap in Eindhoven. In de coupé zit ik met Payka, links van mij aan de and...