Doorgaan naar hoofdcontent
Afbeelding



20050206 Naar de oorsprong

Ik ben niet geboren als man met de familienaam Pieko; mijn vader liet mij inschrijven onder zijn achternaam; van Hutten. Ik was Luudje van Hutten in mijn beginjaren en pas nadat ik serieus genomen wilde worden werd het dus Luud Pieko.

Na een rommelig en vooral slecht huwelijk besloot mijn vader zijn eigen levenspad in te slaan en mijn toen 23-jarige moeder met een dochtertje van 5 en Luudje van 6 in Den Haag achter te laten. Het werd al met al een karige maar gelukkige jeugd, mede dankzij de grote en warme familie van moeders kant; de Pieko’s. Het was dan ook een logische stap om op 18-jarige leeftijd koningin Juliana te verzoeken mijn familienaam te veranderen; de rest is geschiedenis.

Ruim 30 jaar gaan voorbij en onder goed gemeende maar lichte dwang van mijn omgeving besluiten mijn zus en ik maar eens in contact te komen met onze vader. Het is vreemd als je iemand ontmoet die qua gedrag, gebaartjes en gevoel voor humor jijzelf had kunnen zijn; iets wat mij zelf trouwens niet opviel (ik vond het eigenlijk best een irritant mannetje), maar mijn observanten (echtgenote, zus, zwager, twee goede vrienden) waren verbaasd over zoveel overeenkomsten.

Na het overlijden van mijn moeder besluiten mijn zus en ik, om voor mij tot op de dag van vandaag nog steeds niet verklaarbare emotionele redenen, op zoek te gaan naar het verleden van onze vader. In Bandung vinden we snel de kampong waar mijn vader opgroeide. “Het is een eenvoudig maar stevig gebouwd stenen huis, met een rond raam aan de voorkant” was ons verteld. Mijn grootvader had zelf dit huis gebouwd, hij was destijds in Bandung aannemer of architect of zoiets en had meegewerkt aan de bouw van het Gedung (gebouw) saté, vernoemd naar het "saté-stokje" op het dak.

We worden uitgenodigd bij de buren en een kleine, fragiele maar levenslustige vrouw herkent in mij haar buurjongetje waar ze in de jaren na de Japanse bezetting op het erf zo vaak mee gespeeld heeft. De emotie probeert voor de zoveelste keer op deze reis aan te vallen en is uitermate succesvol dit keer; in de tropen bij 35 graden alsof je onder een klamme deken zit breekt ik. Emotie; een vreemde gewaarwording, iedere keer weer opnieuw.

Wordt vervolgd…





Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

20091130 Levensgevaarlijk: golfen! "Zullen we er eens een paar dagen tussen uitgaan? Lekker naar een warm eiland of zo?". Samen met een goede vriend en succesvol binnenhuisarchitect in Venlo en een "gewone" architect vliegen we naar Gran Canaria. De kleine Volkswagen Polo die we bij aankomst gehuurd hebben brengt ons naar een pittoresk dorpje waar we in een landhuis overnachten. De krakende houten vloeren onder je voeten zijn getuigenissen van een lang verleden. De eerst dag maar eens het eiland verkennen. Van de oostkust via het midden naar het westen om daar aan een strand van keien wat te zonnebaden, van het uitzicht te genieten (zie foto hieronder aan de pagina) en vooral paella te eten. Paella! Eigenlijk zou het Spaanse volk postuum een Nobelprijs moeten krijgen voor wat ze de mensheid gebracht hebben; een culinair feestje van exploderende smaken... Na een paar dagen heb je in vogelvlucht het eiland wel gezien en we besluiten een balletje te ga...
3 reacties
Meer lezen

20050206 Fruit in Azië

6 februari 2005. Het is over de dertig graden, In het stoffige en gortdroge Bandung slenteren we vanuit het centrum de buitenwijken, de kampongs, in. Weg van het rumoer en de drukte komen we in een met stilte omhulde omgeving. Eigenlijk ook wel te begrijpen; want wie gaat nou om 12 uur in de middag, als de zon haar hoogste stand heeft ingenomen, de straat op. Heet, droog, stoffig. In hangmatten, op matjes, half onderuit gezakt in stoelen en opgevouwen in betjaks vermijden de inwoners de onbarmhartige zon, de koperen ploert. Wij slenteren als onervaren maar stoere toeristen langzaam verder. Het ophalen van het afval is in Indonesië anders geregeld dan in Nederland. We slaan de bocht om en belanden in een nauw zijstraatje. Het lijkt alsof iemand een afvalemmer in de brandende zon heeft neergezet met huisafval en vergeten heeft het deksel te sluiten. Als we verder lopen wordt de licht misselijk makende geur alsmaar sterker en slaat deze om in een stank waarbij je geen controle meer ...
2 reacties
Meer lezen

Terug naar de Zee

Terug naar de Zee. Dit jaar geen vakantie. De in februari bestelde KLM-tickets naar Jakarta worden terugbetaald, ooit. Het reisplan was om via Jakarta snel door te vliegen naar Yogjakarta. Met de trein, veerboot en bus vervolgens naar Bali met tenslotte een terugvlucht naar Nederland vanaf Denpasar. Het mocht niet zo zijn. 31 juli: het is 7 uur en in de ochten dstilte hoor ik van ver h et gezang van de azan ( أَذَان of het ochtendgebed) op mij toe zweven ; het lijkt of ik op vakantie ben in Azië. De islamitische gemeenschap mag in verband met COVID-19 in de open lucht het begin van het offerfeest vieren met gebed. Gezellig. Nederland heeft ongeveer hetzelfde weertype als Bali en dus ga ik uitgerekend vandaag met de trein naar Kijkduin en mijn trouwe viervoeter Payka gaat mee. Verstandig? Mmm, altijd maar verstandig zijn brengt je ook op weinig plaatsen op de wereld.  10:09: in de trein vanaf Venlo, overstap in Eindhoven. In de coupé zit ik met Payka, links van mij aan de and...
Een reactie posten
Meer lezen