Doorgaan naar hoofdcontent


20050209 Massage, maar dan écht anders...


Op de terugweg van een excursie in het buitengebied van Yokjakarta waar we ons hadden bezig gehouden rijst planten, bakstenen bakken en sojabonen sorteren zag ik op de veranda van een woning twee kleine meisjes op een bankje. Ik zag dat één van hen een muntje in de hand had waarmee ze strijkende bewegingen maakte. Van links naar rechts, van rechts naar links.

Er borrelde een oude vage herinnering op. Bij mijn spaarzame bezoeken aan de broer van mijn vader in Wassenaar (het gedeelte van Wassenaar waar ook "gewone" mensen wonen) had ik ooit wel eens iets gezien of gehoord over massage met een munt, een koperen munt.

Onze gids Uchi van backpackerscafé ViaVia, wat naar mijn mening één van de prettigste plekken op aarde is om te bezoeken als je als reiziger even wilt bijkomen, zie https://viavia.world/nl/home, vertelde ons dat bijna iedereen in Indonesië deze techniek beheerst; Kerok. 

Door met een koperen munt over de huid te krassen wordt de bloedsomloop gestimuleerd en ontstaan er oppervlakkige bloeduitstortingen die niet alleen gifstoffen maar vooral boze geesten uit je lichaam verdrijven. Op de plaatsen waar blokkades of afvalstoffen aanwezig zijn kleurt de huid vervolgens rood, blauw, paars of zelfs zwart, afhankelijk van de mate van blokkade; hoe donkerder hoe chronischer de klacht is. We gaan terug naar ons hotel en maken een afspraak voor mijn zus. Wachtend aan het zwembad hoor ik vanuit haar kamer een licht gekerm en onderdrukt gegrom. 


Na een half uurtje komt ze naar buiten en toont trots het resultaat. Het ziet er echt niet uit! We besluiten voor het avondeten nog even iets te zwemmen en dobberen wat rond in het zwembad dat verder verlaten is. Twee mannen komen binnen en nestelen zich tot borsthoogte aan de rand in het verkoelende water en ik vraag me af wat zij van het plaatje vinden dat zij voor zich zien. Een man en een vrouw met een getinte huid, etnisch duidelijk afkomstig uit deze regio, waarvan de man zijn vrouw onlangs fors "onder handen" heeft genomen. Ik krijg de onbedwingbare behoefte één en ander uit te leggen en leg in mijn beste Frans aan deze twee erg blanke toeristen uit dat wij niet getrouwd zijn, zij mijn zuster is, ik haar niet geslagen heb en dat het ook voor hun ervaring de moeite waard is om zo'n massage te ondergaan; ik gun alle Fransen hun plezier...


Reacties

Populaire posts van deze blog

20091130 Levensgevaarlijk: golfen! "Zullen we er eens een paar dagen tussen uitgaan? Lekker naar een warm eiland of zo?". Samen met een goede vriend en succesvol binnenhuisarchitect in Venlo en een "gewone" architect vliegen we naar Gran Canaria. De kleine Volkswagen Polo die we bij aankomst gehuurd hebben brengt ons naar een pittoresk dorpje waar we in een landhuis overnachten. De krakende houten vloeren onder je voeten zijn getuigenissen van een lang verleden. De eerst dag maar eens het eiland verkennen. Van de oostkust via het midden naar het westen om daar aan een strand van keien wat te zonnebaden, van het uitzicht te genieten (zie foto hieronder aan de pagina) en vooral paella te eten. Paella! Eigenlijk zou het Spaanse volk postuum een Nobelprijs moeten krijgen voor wat ze de mensheid gebracht hebben; een culinair feestje van exploderende smaken... Na een paar dagen heb je in vogelvlucht het eiland wel gezien en we besluiten een balletje te ga...

20050206 Fruit in Azië

6 februari 2005. Het is over de dertig graden, In het stoffige en gortdroge Bandung slenteren we vanuit het centrum de buitenwijken, de kampongs, in. Weg van het rumoer en de drukte komen we in een met stilte omhulde omgeving. Eigenlijk ook wel te begrijpen; want wie gaat nou om 12 uur in de middag, als de zon haar hoogste stand heeft ingenomen, de straat op. Heet, droog, stoffig. In hangmatten, op matjes, half onderuit gezakt in stoelen en opgevouwen in betjaks vermijden de inwoners de onbarmhartige zon, de koperen ploert. Wij slenteren als onervaren maar stoere toeristen langzaam verder. Het ophalen van het afval is in Indonesië anders geregeld dan in Nederland. We slaan de bocht om en belanden in een nauw zijstraatje. Het lijkt alsof iemand een afvalemmer in de brandende zon heeft neergezet met huisafval en vergeten heeft het deksel te sluiten. Als we verder lopen wordt de licht misselijk makende geur alsmaar sterker en slaat deze om in een stank waarbij je geen controle meer ...

Terug naar de Zee

Terug naar de Zee. Dit jaar geen vakantie. De in februari bestelde KLM-tickets naar Jakarta worden terugbetaald, ooit. Het reisplan was om via Jakarta snel door te vliegen naar Yogjakarta. Met de trein, veerboot en bus vervolgens naar Bali met tenslotte een terugvlucht naar Nederland vanaf Denpasar. Het mocht niet zo zijn. 31 juli: het is 7 uur en in de ochten dstilte hoor ik van ver h et gezang van de azan ( أَذَان of het ochtendgebed) op mij toe zweven ; het lijkt of ik op vakantie ben in Azië. De islamitische gemeenschap mag in verband met COVID-19 in de open lucht het begin van het offerfeest vieren met gebed. Gezellig. Nederland heeft ongeveer hetzelfde weertype als Bali en dus ga ik uitgerekend vandaag met de trein naar Kijkduin en mijn trouwe viervoeter Payka gaat mee. Verstandig? Mmm, altijd maar verstandig zijn brengt je ook op weinig plaatsen op de wereld.  10:09: in de trein vanaf Venlo, overstap in Eindhoven. In de coupé zit ik met Payka, links van mij aan de and...