20050206 Fruit in Azië

20070211 Achtergelaten door een onechte oom

Mijn oma en opa Pieko hadden 7 dochters. Opa was als zoon  uit een katholiek gezin met een aantal zussen die als missionaris naar Afrika waren uitgezonden een ras socialist. Zijn sympathie voor het socialisme en gelijkenis met Willem Drees (opa's leken vroeger volgens mij allemaal op Vadertje Drees) leidde er toe dat hij bij zijn katholieke werkgever werd ontslagen en als zelfstandig meubelmaker verder moest. Vlak na de oorlog adopteren ze een "moeilijk kind" en het achtste kind en eerste zoon Hansje werd het troetelkind van ouders en zussen.

Hansje werd Hans, groeide op voor galg en rad, werd kunstenaar en ontwikkelde zich uiteindelijk tot een uiterst aimabel mens en werd samen met mijn opa een spiegel voor mijn verdere geestelijke doorontwikkeling. Het is daarom ook zo apart dat mensen die ons samen ontmoeten en aan wij wij vertellen dat we familie van elkaar zijn dan ook vaststellen "dat kun je ook wel zien!", terwijl er van een bloedband geen enkele sprake is.

Ik kan me nog herinneren dat hij ooit in Den Haag (ik zal een jaar of twaalf geweest zijn) bij ons langs kwam na een "trip" door Europa. Volkomen platzak en met niets anders dan een paar afgesleten sandalen werd het hoog tijd om eens te douchen; maar wat een fantastische vakantie was het! Hans is een liefhebber van uitersten en gaat graag naar India met een zo klein mogelijk budget. Met die gedachte in het achterhoofd nodigde hij mij uit om eens mee te gaan naar India; low-budget!

Bij Hans sloegen echter af en toe de stoppen wel eens een beetje door; nee ik zeg het niet goed: af en toe blokkeerde er iets in Hans. Hij stapte dan uit het nu en vertrok naar een andere innerlijke wereld. Ik maakte dat mee in een heet en stoffig midden-India.

Koorts, 42 graden buiten, stof, zand, stof. Ik zit in de restanten van een bus op een smal tweepersoonsbankje, samengeperst tussen het raam, drie medepassagiers, 2 rugzakken en nog wat bagage medereizigers . De wereld trekt aan me voorbij in een koortsroes. We stoppen onderweg. Hans stapt uit om iets te eten of te drinken te halen en blijft lang, te lang weg. Waar ik nu even geen behoefte aan heb is alleen gelaten te worden. De bus vertrekt en ik zie in de verte Hans op een Indiaas tempo aankomen; te laat. De moed zinkt me in de schoenen; zelden heb ik me zo verlaten en ellendig gevoeld.

De samengeraapte delen van de bus waarbij ze vering en schokbrekers vergeten zijn en die wonder boven wonder nog steeds rijdt voert ons over onbarmhartig slechte wegen met diepe kuilen brokken puin. Plotseling wordt er luid getoeterd en dring het geluid van juichende passagiers door in mijn koortsachtig brein. Ik kijk naar buiten, zie dat een brommer ons inhaalt met Hans achterop. De bus wordt gedwongen te stoppen en Hans stapt vrolijk, trots en voldaan de bus in. Komt het toch nog goed...