Het zal in een voorjaar geweest zijn. Nicht Karin en neef Arnjo hadden een familiefeestje georganiseerd bij hun thuis in Arnhem. Het werd gezellig en Hans, de jongste en enige broer van mijn moeder en zijn andere zes zusters, werd overvallen door een aandrang tot het delen van sentimentele gevoelens; iets wat hem eens in de paar jaar overkomt. "Ik wil nog een keer bungee jumpen vóór mijn vijfenzestigste!". Dat was bij mij niet tegen dovemansoren gezegd.
Een paar jaar verstrijken. Hans nadert de 65. Ik reserveer in Scheveningen een "jump-uurtje". De andere familieleden die bij Karin en Arnjo samen met mij de wens van Hans hadden gehoord bel ik op. De afspraak staat; we halen hem op in Arnhem, rijden naar Scheveningen en dan maar eens kijken of hij boter bij de vis gaat leveren.
Een paar dagen voor de fatale dag lekt het toch uit naar Hans, waarschijnlijk via zijn beste vriend die door zijn dochter Femke op de hoogte was gebracht. Achteraf kregen we te horen dat hij toch een paar nachten slecht geslapen had en worstelde met de vraag of hij het wel zou doen.
Eén dag voor zijn verjaardag halen hem op in Arnhem, rijden naar Scheveningen, lopen de Pier op en vertellen hem dat hij invulling kan geven aan zijn wens. Na wat gedraal, getreuzel, gedroedel en ja/nee/ja/nee stapt hij toch in de kooi en springt. Gelukt!
Tip; als je iets wilt maar niet durft dan raad ik je aan dit nooit in mijn aanwezigheid uit te spreken; voor je het weet ga je op een dag zwemmen met de haaien...
Reacties
Een reactie posten