20100306 Brokkenpiloot
Bij familieleden en vrienden staan ik bekend als "nogal onhandig" en als iemand met een "slechte motoriek". Dit heeft mij daardoor in het leven nogal wat kwetsuren opgeleverd. Pas getrouwd en fier dat ik "de man" in ons kersverse huwelijk was zou ik mijn vrouw, op wie ik toen nog indruk kon maken, wel eens laten zien hoe lenig en behendig ik was. Tijdens een boswandeling, in de buurt van Ljubljana in wat toen nog gewoon Joegoslavië, was sprong ik als een jonge steenbok van steen naar ronde kei naar het lager gelegen talud. De laatste sprong was niet berekend op mijn enkel die dubbelklapte. Terug strompelend naar de auto en ondersteund door de vrouw die ik wilde imponeren op weg naar het ziekenhuis...
In de Mekongdelta in Vietnam was het na een kanotocht door de mangrovebossen tijd voor de lunch.
(Even tussendoor iets over mangrovebossen. Overal op aarde waar deze vorm van vegetatie voorkomt kun je een kano- of boottocht boeken. Ik heb ze bijna overal waar ik ben geweest bezocht; van het Caribisch gebied tot in de uithoeken van Zuid-Oost Azië. Ik heb het gezien, ik ga er niet meer naar toe, ik heb het gehad. Ze zijn overal, maar dan ook werkelijk overal, hetzelfde lijkt het wel. Saai, saai, saai).
Maar goed, lunch in de Mekongdelta. Na het verorberen van een leuk opgemaakte en gegrilde zoetwatervis kon je even uitrusten alvorens we op de fiets zouden stappen. Ik zou wel eens even voordoen hoe je als ervaren wereldreiziger in een hangmat moet gaan liggen. Dwars op de hangmat zittend leun ik iets te veel naar achteren, maak een achterwaartse halve salto en beland met een heftige smak op mijn rug op de betonnen vloer. Tussen mij en de vloer bevond zich echter nog mijn forse camera, een robuuste Nikon D2.
St. Lucia. Bij aankomst zien we een strakblauwe zee, glad als een spiegel en zo hoort het er ook uit te zien in het Caribisch gebied. De tweede dag; een woeste zee met hoge golven. Ik bedenk me geen seconde, ren de zee in, duik in de kop van een golf en vergis me in de diepte. Ik doorboor de bodem, voel en hoor mijn nek kraken en vraag me in een flits af of het allemaal op deze manier moet eindigen. Ik overleef het, ben duizelig en ga naar de op het vakantiepark aanwezige medische hulpdienst. Na wat onderzoeken ga ik naar de kamer en weet de nacht verder onrustig en licht misselijk door te brengen.
Reacties
Een reactie posten