Doorgaan naar hoofdcontent




20140224 Waanzin

Vandaag, 3 maart 2020 is het 75 jaar geleden dat Venlo bevrijd werd van een wreed regime. Het is altijd goed om stil te staan bij het gegeven dat we in een vrij land leven waar je je mening mag uitspreken; vrijheid die we moeten koesteren en beschermen.

Dat gevoel overkwam me ook in Cambodja in 2014. Na Indonesië, Thailand, en Vietnam werd het tijd om maar eens naar het land van Pol Pot en de Rode Khmer te gaan. Decennia lang ging dit land gebukt onder het wrede regime van één van de grootste massamoordenaars die de menselijke geschiedenis gekend heeft. Dwangarbeid, ondervoeding, slechte medische zorg en gruwelijke executies resulteerden in de dood van zo'n 21 procent van de bevolking; tussen de 2 en 4 miljoen Cambodjanen werden "vernietigd".

Mijn reisgenoot is geïnteresseerd  in alles wat met oorlog te maken heeft en dus moesten we in Phnom Penh de "hoogtepunten" van waanzin bezoeken. Ik bespaar je de details.

Onder de indruk en aangedaan over zoveel diabolische achterlijkheid slenterde ik over het buitenterrein van een gebouwencomplex waar destijds Cambodjanen werden gedetineerd en met een onuitputtelijke inventiviteit aan martelmethoden werden vastgehouden. Ik had binnen een paar kamers bezocht en het werd me even te veel.

Deze foto vertelt het hele verhaal vind ik. Door het roestige prikkeldraad zien we een in de zon badend binnenplein met bomen en een grasveldje. De vlag wappert vrolijk in de wind.

Stel je maar eens voor dat je daar ergens opgesloten zit, door het prikkeldraad naar buiten kijkt en je afvraagt hoe het met je gezin, familie en vrienden gaat en hoopt dat de vrijheid snel komt...



Reacties

Populaire posts van deze blog

20091130 Levensgevaarlijk: golfen! "Zullen we er eens een paar dagen tussen uitgaan? Lekker naar een warm eiland of zo?". Samen met een goede vriend en succesvol binnenhuisarchitect in Venlo en een "gewone" architect vliegen we naar Gran Canaria. De kleine Volkswagen Polo die we bij aankomst gehuurd hebben brengt ons naar een pittoresk dorpje waar we in een landhuis overnachten. De krakende houten vloeren onder je voeten zijn getuigenissen van een lang verleden. De eerst dag maar eens het eiland verkennen. Van de oostkust via het midden naar het westen om daar aan een strand van keien wat te zonnebaden, van het uitzicht te genieten (zie foto hieronder aan de pagina) en vooral paella te eten. Paella! Eigenlijk zou het Spaanse volk postuum een Nobelprijs moeten krijgen voor wat ze de mensheid gebracht hebben; een culinair feestje van exploderende smaken... Na een paar dagen heb je in vogelvlucht het eiland wel gezien en we besluiten een balletje te ga...

20050206 Fruit in Azië

6 februari 2005. Het is over de dertig graden, In het stoffige en gortdroge Bandung slenteren we vanuit het centrum de buitenwijken, de kampongs, in. Weg van het rumoer en de drukte komen we in een met stilte omhulde omgeving. Eigenlijk ook wel te begrijpen; want wie gaat nou om 12 uur in de middag, als de zon haar hoogste stand heeft ingenomen, de straat op. Heet, droog, stoffig. In hangmatten, op matjes, half onderuit gezakt in stoelen en opgevouwen in betjaks vermijden de inwoners de onbarmhartige zon, de koperen ploert. Wij slenteren als onervaren maar stoere toeristen langzaam verder. Het ophalen van het afval is in Indonesië anders geregeld dan in Nederland. We slaan de bocht om en belanden in een nauw zijstraatje. Het lijkt alsof iemand een afvalemmer in de brandende zon heeft neergezet met huisafval en vergeten heeft het deksel te sluiten. Als we verder lopen wordt de licht misselijk makende geur alsmaar sterker en slaat deze om in een stank waarbij je geen controle meer ...

Terug naar de Zee

Terug naar de Zee. Dit jaar geen vakantie. De in februari bestelde KLM-tickets naar Jakarta worden terugbetaald, ooit. Het reisplan was om via Jakarta snel door te vliegen naar Yogjakarta. Met de trein, veerboot en bus vervolgens naar Bali met tenslotte een terugvlucht naar Nederland vanaf Denpasar. Het mocht niet zo zijn. 31 juli: het is 7 uur en in de ochten dstilte hoor ik van ver h et gezang van de azan ( أَذَان of het ochtendgebed) op mij toe zweven ; het lijkt of ik op vakantie ben in Azië. De islamitische gemeenschap mag in verband met COVID-19 in de open lucht het begin van het offerfeest vieren met gebed. Gezellig. Nederland heeft ongeveer hetzelfde weertype als Bali en dus ga ik uitgerekend vandaag met de trein naar Kijkduin en mijn trouwe viervoeter Payka gaat mee. Verstandig? Mmm, altijd maar verstandig zijn brengt je ook op weinig plaatsen op de wereld.  10:09: in de trein vanaf Venlo, overstap in Eindhoven. In de coupé zit ik met Payka, links van mij aan de and...