Doorgaan naar hoofdcontent


20130312 Trassi

Garnalenpasta, trassi in Indonesië of kapi in Thailand; een onmisbare smaakmaker in Aziatische gerechten. In de tropenzon gemalen rauwe en gezouten garnaaltjes. Met kapi, want we zijn in Bangkok, maak je een oude vaatdoek nog lekker. De geur zwenkt tussen de adem van je kat na een portie Whiskas-tonijn of iets dat tussen je tenen plakt.Veel gerechten in Azië beginnen met het fruiten van ui, knoflook en kapi. Hierdoor ontstaat een indringende walm; een vertrouwde, muffige smoor waarin de belofte van een smakelijk avondmaal ligt besloten. Kapi heeft twee kanten; enerzijds hartig en aards met complexe aroma’s, anderzijds muf en vies. Dat laatste is juist ook het intrigerende. De mysterieuze smaak is niet exact te duiden, maar je mist hem geheid als hij er niet is. Het geeft de Aziatische keuken dat complexe, diepe karakter.

Als je in het zuiden van Bangkok de lokale trein SRT 1234 neemt (beslist doen!) dan kom je na een klein uurtje aan op Maha Chai Station. Je stapt dan zo vanuit de trein rechtstreeks de markt op waar behalve veel goud voornamelijk producten uit de zee worden verkocht, heel veel producten uit de zee! Ik dacht na een aantal decennia wel te weten wat trassi is, hoe het er uitziet, hoe het ruikt en wat het betekent voor je gerechten. Ook hier leer ik weer de eeuwenoude les; hoe meer je denkt te weten, hoe meer je leert dat je steeds minder weet. Kapi in overvloed! In alle denkbare kwaliteiten en prijsklassen. En niet in een klein lullig luchtdicht afgesloten potje of plastic zakje; nee bakken vol! Allemaal gemaakt van die kleine in de zon gedroogde garnaaltjes. Heerlijk...


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

20091130 Levensgevaarlijk: golfen! "Zullen we er eens een paar dagen tussen uitgaan? Lekker naar een warm eiland of zo?". Samen met een goede vriend en succesvol binnenhuisarchitect in Venlo en een "gewone" architect vliegen we naar Gran Canaria. De kleine Volkswagen Polo die we bij aankomst gehuurd hebben brengt ons naar een pittoresk dorpje waar we in een landhuis overnachten. De krakende houten vloeren onder je voeten zijn getuigenissen van een lang verleden. De eerst dag maar eens het eiland verkennen. Van de oostkust via het midden naar het westen om daar aan een strand van keien wat te zonnebaden, van het uitzicht te genieten (zie foto hieronder aan de pagina) en vooral paella te eten. Paella! Eigenlijk zou het Spaanse volk postuum een Nobelprijs moeten krijgen voor wat ze de mensheid gebracht hebben; een culinair feestje van exploderende smaken... Na een paar dagen heb je in vogelvlucht het eiland wel gezien en we besluiten een balletje te ga...

20050206 Fruit in Azië

6 februari 2005. Het is over de dertig graden, In het stoffige en gortdroge Bandung slenteren we vanuit het centrum de buitenwijken, de kampongs, in. Weg van het rumoer en de drukte komen we in een met stilte omhulde omgeving. Eigenlijk ook wel te begrijpen; want wie gaat nou om 12 uur in de middag, als de zon haar hoogste stand heeft ingenomen, de straat op. Heet, droog, stoffig. In hangmatten, op matjes, half onderuit gezakt in stoelen en opgevouwen in betjaks vermijden de inwoners de onbarmhartige zon, de koperen ploert. Wij slenteren als onervaren maar stoere toeristen langzaam verder. Het ophalen van het afval is in Indonesië anders geregeld dan in Nederland. We slaan de bocht om en belanden in een nauw zijstraatje. Het lijkt alsof iemand een afvalemmer in de brandende zon heeft neergezet met huisafval en vergeten heeft het deksel te sluiten. Als we verder lopen wordt de licht misselijk makende geur alsmaar sterker en slaat deze om in een stank waarbij je geen controle meer ...

Terug naar de Zee

Terug naar de Zee. Dit jaar geen vakantie. De in februari bestelde KLM-tickets naar Jakarta worden terugbetaald, ooit. Het reisplan was om via Jakarta snel door te vliegen naar Yogjakarta. Met de trein, veerboot en bus vervolgens naar Bali met tenslotte een terugvlucht naar Nederland vanaf Denpasar. Het mocht niet zo zijn. 31 juli: het is 7 uur en in de ochten dstilte hoor ik van ver h et gezang van de azan ( أَذَان of het ochtendgebed) op mij toe zweven ; het lijkt of ik op vakantie ben in Azië. De islamitische gemeenschap mag in verband met COVID-19 in de open lucht het begin van het offerfeest vieren met gebed. Gezellig. Nederland heeft ongeveer hetzelfde weertype als Bali en dus ga ik uitgerekend vandaag met de trein naar Kijkduin en mijn trouwe viervoeter Payka gaat mee. Verstandig? Mmm, altijd maar verstandig zijn brengt je ook op weinig plaatsen op de wereld.  10:09: in de trein vanaf Venlo, overstap in Eindhoven. In de coupé zit ik met Payka, links van mij aan de and...