Doorgaan naar hoofdcontent


20070203 Cognac in Mumbai India

Een familielid en een gepokt en gemazeld kunstenaar nodigde mij uit om maar eens mee te gaan naar India. Om kosten tot een minimum te beperken werd het dan ook een ware aanslag op mijn gevoel voor luxe. De allergoedkoopste hostels, restaurants, trein- en buskaartjes vielen mij ten deel. Maar dan ook werkelijk de allergoedkoopste! Ik had gelukkig een slaaphoes bij me met capuchon zodat ik 's-nachts op een matras van naar mijn gevoel een dikte van een halve millimeter toch nog omwikkeld ieder contact kon vermijden met de ondefinieerbare structuur van de bovenkant. Uiteindelijk wen je er ook wel snel aan; zelfs aan de geluiden van een grote diversiteit aan levende wezens die in de nacht onder en om je bed druk bezig zijn met van alles

"Krrrk, psssstttt, tiktaktiktak"...

In de ruimte die klaarblijkelijk bedoeld is om je te verfrissen en je behoefte te doen doe ik het licht aan en zie de laatste kakkerlakken met grote spoed in het afvoerputje verdwijnen. Ik doorsta de nacht en de volgende dag wordt het in Mumbai tijd om iets aan ontsmetting te doen. We hebben behoefte aan échte alcohol, in dit land, in deze stad Mumbai, waar vegetarisch voedsel en een permanent ontbreken van alcohol de standaard zijn. Mijn ervaren gids (de meeste kunstenaars hebben wel een goede neus voor alcohol), weet mij na een zigzaggende wandeling door steegjes bij een nauwe ingang en een trap omhoog te loodsen. Achter een stevig hekwerk staat de alcohol uitgestald. Je betaalt door een klein luikje en krijgt de drank dan aangereikt waarna het luikje weer stevig op slot gaat. We zijn omringd door mannen die het geluk van alcohol al duidelijk genoten hebben; met wazige en zombie-achtige blikken worden we aangestaard; sommigen zijn nog wel in voor een "high five".

In de ruimte zelf is het pikkedonker, nauwelijks licht. Je realiseert je dat je iets aan het doen bent dat het daglicht, en zeker het kunstlicht verdraagt. We hebben ook een kleine versnapering bij onze Franse Cognac en twee beduimelde glazen gekregen. Gelukkig heb ik een flitser bij me zodat ik toch nog kan vastleggen wat we naar binnen gewerkt hebben. Ook hier was het weer uitermate goedkoop en wordt ik opnieuw geconfronteerd met het gebrek aan ieder soort luxe.


Reacties

  1. dat je nog leeft... misschien ben jij wel de bron van corona in europa...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

20091130 Levensgevaarlijk: golfen! "Zullen we er eens een paar dagen tussen uitgaan? Lekker naar een warm eiland of zo?". Samen met een goede vriend en succesvol binnenhuisarchitect in Venlo en een "gewone" architect vliegen we naar Gran Canaria. De kleine Volkswagen Polo die we bij aankomst gehuurd hebben brengt ons naar een pittoresk dorpje waar we in een landhuis overnachten. De krakende houten vloeren onder je voeten zijn getuigenissen van een lang verleden. De eerst dag maar eens het eiland verkennen. Van de oostkust via het midden naar het westen om daar aan een strand van keien wat te zonnebaden, van het uitzicht te genieten (zie foto hieronder aan de pagina) en vooral paella te eten. Paella! Eigenlijk zou het Spaanse volk postuum een Nobelprijs moeten krijgen voor wat ze de mensheid gebracht hebben; een culinair feestje van exploderende smaken... Na een paar dagen heb je in vogelvlucht het eiland wel gezien en we besluiten een balletje te ga...

20050206 Fruit in Azië

6 februari 2005. Het is over de dertig graden, In het stoffige en gortdroge Bandung slenteren we vanuit het centrum de buitenwijken, de kampongs, in. Weg van het rumoer en de drukte komen we in een met stilte omhulde omgeving. Eigenlijk ook wel te begrijpen; want wie gaat nou om 12 uur in de middag, als de zon haar hoogste stand heeft ingenomen, de straat op. Heet, droog, stoffig. In hangmatten, op matjes, half onderuit gezakt in stoelen en opgevouwen in betjaks vermijden de inwoners de onbarmhartige zon, de koperen ploert. Wij slenteren als onervaren maar stoere toeristen langzaam verder. Het ophalen van het afval is in Indonesië anders geregeld dan in Nederland. We slaan de bocht om en belanden in een nauw zijstraatje. Het lijkt alsof iemand een afvalemmer in de brandende zon heeft neergezet met huisafval en vergeten heeft het deksel te sluiten. Als we verder lopen wordt de licht misselijk makende geur alsmaar sterker en slaat deze om in een stank waarbij je geen controle meer ...

Terug naar de Zee

Terug naar de Zee. Dit jaar geen vakantie. De in februari bestelde KLM-tickets naar Jakarta worden terugbetaald, ooit. Het reisplan was om via Jakarta snel door te vliegen naar Yogjakarta. Met de trein, veerboot en bus vervolgens naar Bali met tenslotte een terugvlucht naar Nederland vanaf Denpasar. Het mocht niet zo zijn. 31 juli: het is 7 uur en in de ochten dstilte hoor ik van ver h et gezang van de azan ( أَذَان of het ochtendgebed) op mij toe zweven ; het lijkt of ik op vakantie ben in Azië. De islamitische gemeenschap mag in verband met COVID-19 in de open lucht het begin van het offerfeest vieren met gebed. Gezellig. Nederland heeft ongeveer hetzelfde weertype als Bali en dus ga ik uitgerekend vandaag met de trein naar Kijkduin en mijn trouwe viervoeter Payka gaat mee. Verstandig? Mmm, altijd maar verstandig zijn brengt je ook op weinig plaatsen op de wereld.  10:09: in de trein vanaf Venlo, overstap in Eindhoven. In de coupé zit ik met Payka, links van mij aan de and...